Op vakantie naar de Spaanse kust heb ik een keer demonstratief mijn gezelschap verlaten. De cultuurbarbaren gingen naar die grote hamburger firma, waarvan ik de naam niet eens wil noemen.Er zat niks anders op om een tafeltje voor 1 te vragen in een goed restaurant. Mijn selectiecriteria daarvoor: veel (metname lokale) gasten, schone en verzorgde entourage en de menukaart maximaal tweetalig.

Al snel had ik een vol idyllisch restaurantje gevonden waar ik de meeste gasten niet kon verstaan en de menukaart alleen Spaans bleek te zijn. Ik heb slechts kort de kaart bekeken, maar toen de serveerster kwam; wees ik naar het tafeltje naast me, waar ze met een grote pan aan tafel zaten, mosselen misschien?. “Mejillones a la Marinera?” vroeg de serveerster. “si si enuh.. Vino blanco”.

Ik heb heerlijk genoten; zonsondergang, het Spaanse gerumoer om me heen en natuurlijk de heerlijke mosselen.